Całe życie starannie budujemy świat, który pewnego dnia stanie się naszym.

Z nadziei, doświadczeń, wyborów, marzeń i planów wznosimy naszą wewnętrzną architekturę – kamień po kamieniu, decyzja po decyzji. Tworzymy piękne i wspaniałe budowle, wierząc, że zawsze będzie więcej czasu, by dodać kolejne piętro, otworzyć kolejne drzwi, wytyczyć nową ścieżkę.

A potem, pewnego dnia, zatrzymujemy się i patrzymy na to, co stworzyliśmy.

Być może ze spełnieniem. Być może z żalem.

To, jak piękna i wspaniała stanie się ta budowla, zależy od naszych wyborów i odwagi, jaką mamy, by zbudować życie, którego naprawdę pragniemy.
A być może najwspanialszą częścią tej podróży jest świadomość, że choć wciąż budujemy, architektura naszej duszy nigdy nie jest w pełni ukończona.Po lewej stronie, na stromej skale, wznosi się bogato zdobiony zamek otulony złotymi chmurami. Po prawej z obłoków wyłania się twarz starca, który spogląda na niego spokojnie, z lekkim uśmiechem. Między nimi otwiera się głęboki granat nocnego nieba z księżycem i gwiazdami, a u podnóża skał rozlewa się woda.Twarz jest tu jak żywa architektura, zbudowana z doświadczenia, pamięci i czasu. Zestawienie ciepłego złota chmur z chłodnym błękitem nocy podkreśla dialog między tym, co zbudowaliśmy, a tym, kim się staliśmy. To połączenie realizmu magicznego i malarstwa fantastycznego, charakterystyczne dla mojej twórczości.

Wewnętrzny obserwator to obraz olejny, namalowany ręcznie na płótnie w formacie 85×85 cm. Należy do cyklu Architektura duszy, w którym ludzkie twarze stapiają się z architekturą, krajobrazem i żywiołami.