To obraz o pamięci jako strażniczce istnienia – o wewnętrznej architekturze, która kształtuje człowieka i nadaje sens istnieniu.
Zegar umieszczony w miejscu trzeciego oka symbolizuje świadomość czasu i pamięć absolutną – taką, która nie selekcjonuje, lecz przechowuje wszystko jako część tożsamości.
Ptaki unoszące się wśród chmur są metaforą myśli i wspomnień – swobodnych, nieuchwytnych a jednocześnie stale obecnych. Kontrast pomiędzy ciężarem kamieni a lekkością powietrza podkreśla napięcie między tym co trwałe, a tym, co ulotne.